سياه و سپيد

عاشق نبودي تو من عاشقت بودم            در قبلگاهه عشق تو بودي معبودم

آرام و آسوده در خواب خوش بودي              يك لحظه من بي تو هرگز نياسودم

من با نفسهايم نام تو را خواهم                كاش اي هوس بازم با تو نمي ماندم

روزي كه مي گفتي من با تو مي مانم        روزي كه دانستي من بي تو مي ميرم

روزي كه با عشقت بسته به زنجيرم            بازنده  من  بودم  اين  يوده  تقديرم

خوش باوري بودم پيشه نگاه تو                 هر دم ز چشمانت خواندم كلامي را

عشق تو چون برگي در دست طوفان          بود  دل كندن   و رفتن پيشه تو  آسان  بود

اي روزگار لعنتي تلخه بهت هر چي بگم من به زمين وآسمون دست رفاقت نميدم

شاخه گلي شكسته تو دست تو اسيرم                          اگه نياي تو پيشم يه وقت ديدي ميميرم

محتاج  يك  نگاتم  تا  جون  دارم  فداتم                                  محتاج يك نگاه و اخم بكوني ميميرم

دست و پامو گم مي كنم وقتي نگام مي كني تو          نفس نفس پر مي كنم وقتي صدام مي كني تو

تو دنيا  هر  كس  ستاره اي   داره                         چرا وقتي نوبت ماست آسمون جايي نداره

واسه من تنهايي درده درده هيچ كسونداشتن        هر گل پژمرده اي رو تو كوير سينه كاشتن

ديگه باو ر كر دم یا بايد  تنها  بمونم                      يا تا دمه لحظه مردن از تنهايي بخونم

چگونه جاي تو در جان زندگي، سبز است

((انگار))

به ان ترنم شيرين

به ان تبسم مهر

((انگار))

هنوز نقش ترا از فراز گنبد كاج

درون اينه پاك اب، مي نگرند!

چه نيمه شب ها كز پاره هاي ابر سپيد

به خواب مي ماند.

تنها به خواب مي ماند!

تو نيستي كه ببيني چگونه با ديوار

به روي هرچه در اين خانه است

تو نيستي كه ببيني!